سلام بر تو ای رازی!

وبلاگ پرسنل ، محققان و بازنشستگان موسسه تحقیقات واکسن و سرم سازی رازی

درباره من
سید محمود میرافضلی
نقاشیهای دیواری موسسه رازی: باید از میان شما، جمعى دعوت به نیکى، و امر به معروف و نهى از منکر کنند! و آنها همان رستگارانند(آل عمران-104).این وبلاگ توسط این جانب سید محمود میرافضلی ، به منظور ایجاد محیطی مناسب برای بحث و بررسی وضعیت تحولات علم و فناوری و بالاخص موضوعات مرتبط با موسسه تحقیقات واکسن و سرم سازی رازی تاسیس شده است. این وبلاگ ، به هیچ وجه سیاسی نیست و بر اساس مقررات نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران برپا شده است و مسئولیت مطالب کلا بر عهده اینجانب است. رعایت ادب و انصاف در بیان مطالب و نقطه نظرات یک وِیژگی ممتاز محققین و پرسنل موسسه رازی است و امیدواریم همکاران گرامی بنده این خصلت نیکوی خود را به بهترین وجه نمایش دهند.
نویسنده: سید محمود میرافضلی
تاریخ: جمعه ۱۱ شهریور ۱۳٩٠

در نوشتار قبلی به طهور پدیده سکوت سازمانی در موسسه رازی اشاره شد و وجود سکوت یا تقیه در سازمان را یک نشانه شوم و یک پدیده بسیار مهم و قابل توجه به علت احساس عدم امنیت نامیدیم. در این نوشتار به طور مختصر به یکی دیگر از وجوه سکوت سازمانی اشاره می کنم و آن پدیده بی تفاوتی اجتماعی است.


بنا به تعریف بی تفاوتی اجتماعی یک بیماری اجتماعی است که تعریف آن با توجه به این که با چه رویکردی به آن نگاه کنیم متفاوت خواهد بود، هارولد کاپلان و بنیامین سادوک آن را حالتی از نبود احساس درونی و عاطفه، عدم علاقه و درگیری هیجانی نسبت به محیط خود تعریف کرده اند(کاپلان، هارولد- سادوک، بنیامین، واژه نامه جامع روانپزشکی و روانشناسی، گروه مترجمان، تهران، انتشارات بدر،1375 ص29). همچنین بی‌تفاوتی را نوعی تصور، طرز تلقی یا احساس تعریف کرده‌اند که از انتظار عدم تاثیرگذاری و تعیین کنندگی رفتار فرد در ایجاد نتایج ناشی می‌شود.البته بهتر است برای تعریف این مفهوم، از مفاهیم مقابل آن یعنی مشارکت  و درگیری بهره گیریم که در این صورت، بی تفاوتی را می‌توان به عزلت گزیدن و فقدان مشارکت در حد انتظار معنی کرد.درگیری در امور اجتماعی(Social Involvement) را می توان نقطه مقابل بی تفاوتی دانست که در آن فرد به شدت در امور اجتماع پیرامون خود درگیر است.

سکوت یا موتیسم انتخابیSM-Selective mutism

یک پدیده دیگر که تا حدی به موضوع بحث ما ارتباط دارد و البته در موسسه رازی نمی توان برای آن مصداقی یافت بیماری موتیسم انتخابی است. موتیسم انتخابی نوعی بیماری اضطرابی اجتماعی یا Social Anxiety Disorder  اجتماع ترسی(Social Phobia) است که در آن فرد بیمار(که اکثرا در سن کودکی است)  در حالت عادی قادر به سخن گفتن است ولی در شرایط خاص یا در حضور افراد خاص قادر به سخن گفتن نیست(سکوت می کند یا لال است)( http://en.wikipedia.org/wiki/Selective_mutism). تحقیقات نشان داده مغز این بیماران به طور دائم در حال دریافت ایمپالسهای خطر بوده و همواره خود را در معرض تهدید می بینند.این بیماران در محیطهای دیگر به راحتی صحبت می کنند و علت سکوت آنها نقص در معلومات یا نقایص عضوی مثل لکنت نیست.انزوای اجتماعی،ترس،احساس شرم و اضطراب از دیگر علائم آنهاست. مجددا تاکید می کنم که این بیماری را صرفا برای تکمیل بحثهای مربوط به سکوت سازمانی ذکر کردم و البته در خصوص سکوت سازمانی و تقیه بحثهای بسیار بیشتری وجود دارد که در این مختصر نمی گنجد و صرفا سعی شد به برخی تعاریف کلی بپردازیم.

نتیجه گیری: به نظر می رسد که موجودات زنده  به طور غریزی در شرایط استرس یا خطر،ترجیح می دهند به سطح پایینتری از تلاش و فعالیت اجتماعی سوق یابند تا:

- انرژی خود را برای روزها و ساعات بد ذخیره کنند،

-با تمرکز تمامی قوا بر تغییرات محیطی و حفظ دائم هوشیاری آماده بهترین پاسخ به آنها باشند،

-با کاهش تبادلات با محیط پیرامون کمتر در معرض خطا یا اشتباه یا تاثیرات احتمالا مخرب عوامل محیطی باشند و

-بتوانند با در نظر گرفتن شرایط، بهترین و زیرکانه ترین اقدام ممکن را در جهت تداوم رشد درونی،حمله به عوامل خطر آفرین بیرونی و دیگر اقدامات ممکن در شرایط بحران به انجام برسانند.

یک نتیجه مهم دیگر آن است که اصولا ترس و استرس،جامعه را مجبور به سکوت و عدم فعالیت می کند و این اتفاق شوم سبب هزینه های سنگینی برای سازمان می شود.بی تردید هزینه های سکوت ناشی از ترس بیش از  هزینه های توجه به سخن پرسنل و پذیرفتن آرا و نظریات ایشان است.( این جمله که متعلق به یکی از دانشمندان بزرگ علم مدیریت است را با خط طلا بنویسید)


برچسب ها
دوستان
ابزارک های وبلاگ