در نوشتار قبلی به طهور پدیده سکوت سازمانی در موسسه رازی اشاره شد و وجود سکوت یا تقیه در سازمان را یک نشانه شوم و یک پدیده بسیار مهم و قابل توجه به علت احساس عدم امنیت نامیدیم. در این نوشتار به طور مختصر به یکی دیگر از وجوه سکوت سازمانی اشاره می کنم و آن پدیده بی تفاوتی اجتماعی است.



ادامه مطلب
تاريخ : جمعه ۱۱ شهریور ۱۳٩٠ | ٤:۳٤ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

سکوت بسیاری از افراد در موسسه رازی و تلاش آنها برای دور ماندن از هیاهوی تحولات رازی یک نشانه بسیار مهم و شوم بیماری سکوت سازمانی(Organizational Silence) باشد. برخی دوستان به قدری محتاطند که از ترس ردیابی و شناسایی شدن حتی حاضر به مطالعه مطالب این وبلاگ نیستند!! در کنار آن باید به گروهی از مدیران میانی و ارشد موسسه نیز باید اشاره کرد که از اینکه نامشان به عنوان فرد مصاحبه شونده در این مقالات ذکر شود بیم دارند. واقع چرا در موسسه رازی تا این حد ترس و وحشت وجود دارد؟ آیا چیزی ترسناکتر از اینکه روزی در محضر خدا خواهیم ایستاد و باید پاسخگوی حرکات و سکنات و افکار خود باشیم وجود دارد؟ ایا نباید بترسیم که در صورت انزوا و چشم بستن بر واقعیات روزی موسسه رازی تعطیل و همه ما بیکار شویم و یا اینکه آواره سازمانهای دیگر شویم و یا اینکه دست آخر همواره دچار این عذاب وجدان باشیم که در زمان ما  و به علت کوتاهی یا سکوت ما موسسه رازی تعطیل شد؟ در این مقاله سعی می کنم در باره این پدیده خطرناک کمی توضیح دهم.

سکوت سازمانی پدیده ای است که در آن کارکنان سازمان به علل مختلف از اظهار نظر در مورد مسایل سازمان خودداری کرده وسکوت اختیار می کنند.

تقیه یا سکوت یک علامت بسیار مهم بیماری، استرس، پیری، افسردگی و یا ترس در سازمان به شمار می رود و مدیران باید در اولین فرصت  عامل آن را ردیابی و برطرف نمایند. بی توجهی به این موضوع می تواند سبب اتفاقات وخیم تر و حتی مرگ سازمان شود.



ادامه مطلب
تاريخ : جمعه ۱۱ شهریور ۱۳٩٠ | ٤:٠۱ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.