قصه ی حکومت

پس ببخشد از خزانه  سیم و زر              بر من مسکین دهد شاید گهر

سوی منزل آمدی با صد امید                 بر در او کوفتن کردی شدید

آمدی بیرون ز جای و جایگاه                  چهره دیدی از برادر بی نگاه

پرس و جو ازحال و روز او نمود                 راز دل از آن برادر وانمود

پس برادر حال خود گفتا بر او                  از غم  و از کودکان زرد روی

گفت خواهم سهم خود افزون کنم           غصه ها از سینه ام بیرون کنم

پس برادر قصه های او شنید                   طعم تلخ فقر را او هم چشید

گفت وادارم مکن بر کار زشت                 سرنوشتم کی چنین دزدی نوشت

چون که اصرار برادر بیش شد                  هر کلام و هر سخن زو نیش شد

عاقبت مولا ی عالم شد درون                  لحظه ی بگذشت و او آمد برون

پس برادر شاد بود از آن خروج                   گفت از فقری چنین کردیم عروج

آتشی در دست، آورد و نگاشت                 بر کف دست برادر او گذاشت 

سوز آتش چون به جان او فتاد                  آتش از دستش رها کرد و فتاد

گفت من چشم امیدی داشتم                  در دل خود هرز علف می کاشتم

رحم کردی بر من ار بودی امام                   از خزانه درهمی نامد به کام

در نمازت بذل کردی گوهری                       پس ریا کردی عمل درجوهری

آیه های حق برایت شد پدید                     حق چرا این بنده ی خود را ندید

چون سخن اینجا رسید و تیز شد               کاسه ی صبر علی سر ریز شد

پس سخن آغاز کرد مولا و گفت                این چنین آتش نمودم با تو جفت

تا بدانی حال من در آن جهان                    آتش اندر دوزخ آرد صد چنان

من بسازم دفتری را زاین عمل                  تا بگویم حاکمان رسم العمل

گر که بخشیدم من آن گوهرچنان                مال خود بود و نبود از مردمان

روز پیشین گر علی بودش علی                 این چنین روزی، علی باشد ولی

من امین صد عقیل  اینجا شدم                  کی توان دردام یک زآنها شدم

گر ببخشم من ز اموالت به غیر                   کی ببخشی بر من این اعمال خیر

ذره ذره از وجودم مال اوست                       حال امروزم همه از حال اوست

 نی برادر، نی رفیق و نی پسر                    من نه بشناسم کسی در این گذر

/ 0 نظر / 23 بازدید